دیکتاتورهای هوش مصنوعی

این فصل با گزارش «تراژدی جاماندگان» آغاز می‌شود که چکیده‌ای از گزارش «شاخص جهانی نوآوری ۲۰۲۶» است. این شاخص ایران را در رتبه ۸۱ قرار می‌دهد و تاکید می‌کند که فاصله میان رتبه ورودی‌های نوآوری (۹۸) و خروجی‌ها (۶۳ کشور)، از شکاف میان ظرفیت علمی و محیط نهادی، بازار و کسب‌وکار حکایت دارد. گزارش «پول بادآورده» نیز به یک پرسش تاریخی پاسخ می‌دهد: حکومت پهلوی چگونه ناگهان ثروتمند شد و چرا این ثروت به‌سادگی به توسعه تبدیل نشد؟ این تحلیل نشان می‌دهد جهش درآمد نفتی، برنامه‌های دولت را بزرگ‌تر کرد، اما ظرفیت نیروی انسانی، زیرساخت و تولید همپای پول رشد نکرد. نتیجه، ترکیبی از رشد اقتصادی، تورم و گسترش وزن دولت در اقتصاد بود. اما چرا روایت‌های بی‌سند از فریبکاری و خشونت اجتماعی به‌سرعت باور می‌شوند؟ گزارش اجتماعی این هفته نشان می‌دهد که بحران، جنگ و فشار اقتصادی می‌تواند ادراک اجتماعی خشونت و بیش‌هوشیاری را تشدید کند؛ وضعیتی که فاصله میان واقعیت و احساس ناامنی را افزایش می‌دهد و اعتماد، همکاری و امید اجتماعی را فرسوده می‌کند. در گزارش پایانی نیز می‌خوانید هوش مصنوعی با ارزان‌تر کردن نظارت، هوشمندتر کردن سانسور و خودکارسازی بخشی از بوروکراسی، در کوتاه‌مدت به تقویت حکومت‌های استبدادی کمک می‌کند، اما همزمان وابستگی حاکمان به گروه کوچکی از متخصصان فناوری را افزایش می‌دهد.