مدرسه خون

صبح شنبه نهم اسفند ۱۴۰۴، دقایقی پیش از زنگ تفریح، وقتی صدای خواندن درس و زمزمه کودکان در کلاس‌های دبستان «شجره طیبه» در شهر میناب، جریان داشت، ناگهان آسمان آرام ساحل خلیج فارس با صدای انفجار شکافته شد. موشک‌هایی که در نخستین ساعات حملات آمریکا و اسرائیل به ایران شلیک شدند، مدرسه‌ای را هدف گرفتند که پر از کودکانی بود که هنوز دفترهایشان باز بود و مدادهایشان روی نیمکت‌ها نقش زندگی می‌کشید. در چند ثانیه، حیاط مدرسه به صحنه‌ای بدل شد که گویی دسته‌ای از گل‌های سرخ زیر پای بی‌رحم متجاوزان له شده‌اند؛ کودکانی که تا لحظه‌ای پیش می‌خندیدند، اجسادی خون‌آلود و بی‌جان بودند که بر زمین افتادند. بر اساس آمار اعلام‌شده، در این حمله ۱۶۸ نفر شهید و ۹۶ نفر زخمی شدند. خبرگزاری میزان گزارش داده است که در میان کشته‌شدگان ۱۱۰ دانش‌آموز شامل ۶۶ پسر و ۵۴ دختر، ۲۶ معلم زن و چهار نفر از والدین حضور دارند. بسیاری از اجساد تکه‌تکه‌شده در میان آوار کلاس‌ها و در حیاط مدرسه پیدا شد.تحقیقات سازمان دیده‌بان حقوق بشر نشان می‌دهد مدرسه «شجره طیبه» با دیواری از سایر بخش‌های نیروی دریایی سپاه جدا بوده و ورودی مستقلی به خیابان داشته است. این نهاد همچنین اعلام کرده هیچ شواهدی مبنی بر استفاده نظامی از ساختمان مدرسه پیدا نکرده است. دیده‌بان حقوق بشر تاکید کرده بررسی‌ها نشان می‌دهد حمله با مهمات هدایت‌شونده و بسیار دقیق انجام شده، نه بر اثر نقص فنی یا انحراف تصادفی موشک‌ها. در ویدئوهایی که بلافاصله پس از حمله ثبت شده، ستون‌های دود سیاه از میان دیوارهای رنگی مدرسه و زمین بازی کودکان بالا می‌رود. زمین فوتبالی که خطوط سفیدش هنوز دیده می‌شود و تور والیبالش هنوز آویزان است، اما کلاس‌ها فروریخته‌اند.