نجات ریال

در نخستین گزارش این فصل می‌خوانید که براساس گزارش صندوق بین‌المللی پول، مدل آسیایی متکی بر صنعتی‌سازی، سرمایه‌گذاری و تجارت خارجی با کاهش بهره‌وری، سالمندی جمعیت، چندپارگی تجارت و ناامنی انرژی با محدودیت‌های تازه‌ای روبه‌رو است. در این میان، هوش مصنوعی و دیجیتالی شدن می‌توانند بخشی از اثر کاهش نیروی کار را جبران کنند، اما توزیع نابرابر منافع فناوری خطر افزایش شکاف‌ها را به همراه دارد. دومین گزارش، قرارداد 100ساله نفتی آمریکا با ونزوئلا را زیر ذره‌بین قرار داده و نشان می‌دهد هدف واشنگتن بیش از دسترسی به نفت، افزایش نفوذ بر منابع انرژی ونزوئلا و تضعیف نظم نفتی مبتنی‌بر اوپک است. اما مشروعیت دولت موقت ونزوئلا، محدودیت‌های قانونی، فرسودگی زیرساخت‌ها، نیاز به بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری و ریسک تغییرات سیاسی، اجرای توافق را با تردید جدی روبه‌رو می‌کند. در گزارش تاریخی این شماره نیز آمده مهار تورم سه‌رقمی ایران پس از جنگ جهانی دوم، نتیجه یک اقدام منفرد نبود. کاهش مخارج متفقین، بهبود واردات و عرضه کالا، کنترل هزینه‌های دولت و انتشار پول، تقویت پشتوانه اسکناس و تغییر انتظارات مردم همزمان عمل کردند. توافق ارزی با آمریکا نقش لنگر پولی داشت، اما به‌تنهایی کافی نبود؛ با کاهش فشار جنگ، تعادل میان پول، کالا و اعتماد دوباره برقرار شد. و در آخرین گزارش می‌خوانید «اقتصادهای پل» از جنگ تجاری آمریکا و چین فرصت می‌سازند، اما برنده واقعی کشوری است که افزایش تجارت و سرمایه‌گذاری را به تولید، فناوری و بهره‌وری پایدار تبدیل کند. در غیر این صورت، رونق حاصل از جابه‌جایی زنجیره‌های تامین، موقت و شکننده خواهد بود.