بدون چشم‌انداز

در فصل تحلیل‌ها درباره سه موضوع، سه گزارش تهیه شد. در گزارش نخست، به این پرسش پرداخته شد که «فقدان امید به آینده، چه تاثیری بر فضای اقتصاد در کشورمان دارد؟» بر اساس این گزارش، اگر فرسایش امید در جامعه تداوم یابد و نااطمینانی نسبت به آینده کاهش نیابد، منافع کوتاه‌مدت بر جامعه تحمیل می‌شود؛ اینجاست که پدیده‌هایی همانند دزدی و اختلاس گسترش می‌یابد. نبود چشم‌اندازی درباره آینده، باعث می‌شود که معنا از زندگی افراد رخت بر بسته و احساس پوچی در جامعه، به‌ویژه جوانان، گسترش یابد. گزارش دوم، پاسخ به این پرسش است که «آیا کار کردن در ایران دیگر نمی‌صرفد؟» در این گزارش تاکید شده، ترکیب تورم افسارگسیخته، هزینه‌های بالای اشتغال و دستمزدهای سرکوب‌شده، ایران را با خطر بزرگ تهی شدن از نیروی کار متخصص روبه‌رو کرده است. اقتصاد ایران اکنون در نقطه‌ای است که کار کردن از مقام فضیلت و ابزار پیشرفت، به رذیلت و  بار اضافی تقلیل یافته است. گزارش سوم، پرسش دیگری را طرح می‌کند؛ «آیا روسیه و چین در بزنگاه‌های امنیتی کنار تهران می‌ایستند؟» این گزارش نگاه انتقادی به راهبرد شرق‌گرایی ایران دارد و با توصیه به منطق واقع‌گرایانه نسبت به قدرت‌های بزرگ تاکید می‌کند، حمایت این قدرت‌ها از ایران تابع اصل بدیهی هزینه-فرصت است. گزارش در جمع‌بندی پایانی بر ضرورت توازن فعال و تنوع‌بخشی روابط و بازتعریف دیپلماسی برای افزایش قدرت چانه‌زنی ایران تاکید دارد.