بدبینی امیدوارانه
چه بر سر دشت لار آمد؟
در گزارش بینالملل این هفته میخوانید تشدید فشارهای آمریکا بر کوبا پس از تحولات ونزوئلا، این کشور را با بحران اقتصادی، کمبود انرژی و افزایش نارضایتی اجتماعی روبهرو کرده است. واشنگتن میان فشار برای تغییر رفتار و تغییر رژیم در نوسان است، درحالیکه مهاجرت گسترده کوباییها و مقاومت ساختار قدرت، آینده این جزیره را در هالهای از ابهام قرار داده است.
گزارش دوم به یافتههای گزارش Future 100 موسسه VML اختصاص دارد. بر پایه نظرسنجی از ۱۵۶۰۰ نفر در ۱۶ بازار جهانی، سال ۲۰۲۶ عصر «بدبینی امیدوارانه» است؛ نسلی که با وجود اضطرابهای ناشی از بحرانهای اقتصادی، اقلیمی و فناوری، همچنان امیدوار و سرمایهگذار باقی میماند. حرکت از مصرفگرایی به «اقتصاد معنا»، همزیستی عاطفی با هوش مصنوعی و جستوجوی تجربههای تحولآفرین، مهمترین ویژگیهای این نسل است.
در گزارش حافظه تشنگی خاک میخوانید، بحران آب در شرق تهران و دشت لار با خشکسالیهای پیاپی، برداشت بیرویه و توسعه شهری تشدید شده و به افت شدید آبهای زیرزمینی، فرونشست زمین و کاهش ذخایر برف منجر شده است. همزمان ساختوساز و ویلاسازی فشار بر آبخوانها را افزایش داده و برخی مناطق را به وضعیت بحرانی و حتی ممنوعه رسانده است. گزارش غائله قزوین هم به بازخوانی پرونده اعتراضات این استان در دهه 70 میپردازد. اعتراضهای قزوین در مرداد ۱۳۷۳ پس از رد طرح استان شدن، در بستر فشارهای معیشتی و سیاستهای تعدیل دهه ۷۰ و ضعف گفتوگو شکل گرفت. تجربه قزوین نشان میدهد، ادراک بیعدالتی و تمرکزگرایی میتواند توسعه را به نارضایتی سیاسی و اعتراضات خیابانی بدل کند.