جام جهانی فوق‌العاده

فوتبال بازی زیبایی است. اما اغلب بازی خسته‌کننده‌ای هم هست. جام جهانی از 11 ژوئن آغاز و به میزبانی آمریکا، کانادا و مکزیک برگزار می‌شود. این رویداد معادل بین‌المللی رفتن به یک مهمانی شام و شنیدن صدای مشاجره میزبانان در آشپزخانه است. مسابقات با حضور 48 تیم و اجرای 104 مسابقه در طول شش هفته و نیم برگزار خواهد شد. اگرچه تماشای مسابقاتی که تیم ملی خودتان در آن حضور دارد همیشه هیجان‌انگیز است، اما برای افراد بی‌طرف بازی معمولی احتمالاً بسیار کسل‌کننده خواهد بود. ریسک‌های جام جهانی برای بازیکنان بسیار بالاست و آنها ریسک‌های بزرگ را نمی‌پذیرند. برای تیم‌های کوچک هم صبر کردن برای یک تساوی اغلب نتیجه می‌دهد.

در حال حاضر برای سرگرم‌کننده‌تر کردن فوتبال نظریه‌هایی مطرح می‌شوند. آرسن ونگر مربی‌ که قابل‌تحمل کردن تماشای بازی‌های آرسنال را در کارنامه‌اش دارد، تغییراتی مانند تغییر قانون آفساید و تبدیل پرتاب‌های دستی اوت به ضربه پا را پیشنهاد کرده است. اما این نظریه‌ها به اندازه کافی رادیکال نیستند. نشریه اکونومیست مایل است تغییرات زیر را پیشنهاد کند تا جام جهانی به بازی‌هایی تبدیل شود که جهان از تماشای آن هیجان‌زده خواهد شد.

اگر تیمی سه بار به یکی از تیرک‌ها یا تیر افقی دروازه ضربه بزند گل محسوب می‌شود. باید به نیت حمله پاداش زیادی داده شود. این به نفع تیم‌هایی است که واقعاً برای آن تلاش می‌کنند. تیم‌هایی که به مرحله نهایی راه پیدا نکرده‌اند نیز تیم خودشان را دارند. برخی از فوتبالیست‌های بزرگ هرگز نمی‌توانند در جام جهانی شرکت کنند، زیرا برای کشورهایی بازی می‌کنند که به این مرحله راه نیافته‌اند. یک تیم بی‌طرف، متشکل از بازیکنان برتر این کشورها یک تیم دوم محبوب برای همه به وجود می‌آورد.

با پیشرفت مسابقه، دروازه‌بان اجازه دارد کمتر و کمتر از بدنش برای مهار توپ استفاده کند. ابتدا یک دست ممنوع است، سپس دست دیگر. در وقت‌های تلف‌شده، قسمتی از بدن که دروازه‌بان می‌تواند برای دفع توپ استفاده کند فقط صورتش است. هر کسی که تمارض کند خطر بیشتری برای مصدومیت واقعی را به جان می‌خرد. تماشای کسی که برای دقایق متوالی تمارض می‌کند و با وانمود کردن به خود می‌پیچد برای تماشاگر پذیرفتنی نیست. اگر ثابت شود که یک بازیکن مرتب وانمود کرده مصدوم شده است، خطای بعدی بر روی او مجازاتی در پی نخواهد داشت. در این صورت یا او تصمیم می‌گیرد کمتر تمارض کند یا خطر انتقام خشونت‌آمیز را می‌پذیرد. در هر حالت، فوتبال برنده است.

برای یک دوره 10دقیقه‌ای در نیمه اول، یک عضو تصادفی از میان جمعیت برای شرکت در هر تیم انتخاب می‌شود. تماشاگران ممکن است برای بازی در تیمی انتخاب شوند که طرفدار آن نیستند، اما وفاداری آنها برای هیچ‌کس، ازجمله هم‌تیمی‌های جدیدشان، مشخص نخواهد بود. بنابراین به خودشان بستگی دارد که چگونه از وقت خود استفاده می‌کنند.

کرنرها به مسابقات کشتی تبدیل شده‌اند. برای جالب‌تر کردن آنها، همه افراد حاضر در زمین، ازجمله زننده کرنر، باید چشم‌بند داشته باشند. بازی تا زمانی ادامه خواهد یافت که توپ از زمین خارج شود یا تماشاگران شروع به هو کردن کنند.

هیچ‌چیز مانند وعده اقامت دائم نمی‌تواند ورزش را هیجان‌انگیز کند. داوران می‌توانند علاوه بر کارت‌های زرد و قرمز معمول، به هر بازیکنی که در بازی‌های برگزار‌شده در خاک آمریکا به حریف دریبل بزند کارت سبز (گرین‌کارت اقامتی) بدهند.

یکی از به‌یاد‌ماندنی‌ترین چهره‌های جام جهانی روژه میلا (Roger Milla)، بازیکن کامرونی، بود که وقتی گل زد کنار پرچم کرنر رقصید. اگر چنین کاری فوتبال را کسل‌کننده جلوه می‌دهد باید ممنوع شود، اما یک شادی گل خلاقانه می‌تواند سرگرم‌کننده باشد. برای تشویق خلاقیت، داور می‌تواند کارت زردی را که آن بازیکن قبلاً دریافت کرده است لغو کند.

رقابت همیشه چیز خوبی است و این اصل را می‌توان در مسابقات با داشتن دو توپ به‌طور همزمان در زمین اعمال کرد. چنین کاری عمدتاً به‌دلیل تاثیری که بر داوران و مفسران خواهد داشت سرگرم‌کننده خواهد بود.

هیات داوران کمک‌داور ویدئویی می‌توانند در موارد خاص و بازی کاملاً کسل‌کننده، یک پنالتی علیه تیم کم‌کار بگیرند. حتی بهترین تیم‌ها نیز زمان زیادی را صرف پاس دادن توپ از یک طرف زمین به طرف دیگر می‌کنند انگار ‌خبر ندارند که دروازه روبه‌روی آنهاست. باید مجازات شوند.

این احتمال وجود دارد که نظرهای ما قبل از شروع جام جهانی پذیرفته نشوند. پذیرش تفکر جسورانه اغلب به زمان نیاز دارد. در این میان، هنوز جای امیدواری داریم؛ چرا که شش هفته و نیم بازی‌های گلف پیش‌رو قرار دارند.