شناسه خبر : 26237 لینک کوتاه
تاریخ انتشار:

نیروی فکر، قدرت اراده

میزگرد سعید شیرکوند و علی میرزاخانی درباره الزامات تفاهم سیاسی برای حل معضلات اقتصادی

میزگردی با حضور دو اقتصادخوانده آشنا به سیاست تشکیل دادیم: علی میرزاخانی، با حدود دو دهه سابقه فعالیت مطبوعاتی به عنوان سردبیر روزنامه «دنیای اقتصاد» و سعید شیرکوند، عضو هیات علمی دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران با تجربه اجرایی در دولت اصلاحات و دولت حسن روحانی. در حالی که شیرکوند حل معضلات اقتصاد ایران را منوط به تشکیل «اراده واحد» سیاسی می‌دانست، میرزاخانی از ضرورت شکل‌گیری «فکر»ی حرف می‌زد که باید در یک نفر به عنوان «رهبر اصلاحات اقتصادی» متبلور شود.

هادی چاوشی: اقتصاد ایران درگیر ابرچالش‌های بزرگی است؛ از معضل آب و محیط زیست گرفته تا بحران بیکاری و کسری بودجه. از همه مهم‌تر اما این است که به نظر می‌رسد سیستم حکمرانی توان خود را در حل مسائل از دست داده است؛ بدین معنا که امکان ایجاد تفاهم سیاسی برای شروع حل ابرچالش‌ها وجود ندارد. برای گفت‌وگو درباره ریشه‌های این امتناع سیاسی و راه‌های خروج از آن، میزگردی با حضور دو اقتصادخوانده آشنا به سیاست تشکیل دادیم: علی میرزاخانی، با حدود دو دهه سابقه فعالیت مطبوعاتی به عنوان سردبیر روزنامه «دنیای اقتصاد» و سعید شیرکوند، عضو هیات علمی دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران با تجربه اجرایی در دولت اصلاحات و دولت حسن روحانی. در حالی که شیرکوند حل معضلات اقتصاد ایران را منوط به تشکیل «اراده واحد» سیاسی می‌دانست، میرزاخانی از ضرورت شکل‌گیری «فکر»ی حرف می‌زد که باید در یک نفر به عنوان «رهبر اصلاحات اقتصادی» متبلور شود. مشروح این میزگرد را در ادامه می‌خوانید.

♦♦♦

‌ موضوع بحث ما، «نبود توافق سیاسی برای حل چالش‌های کشور» است. مسعود نیلی، دستیار ویژه رئیس‌جمهور در امور اقتصادی اخیراً در دومین کنفرانس اقتصاد ایران گفته «هیچ رسالت سیاسی بالاتر از این نیست که ابرچالش‌های امروز اقتصاد ایران مورد حل‌وفصل قرار گیرد» و انجام این رسالت را به «اجماع در سطح نظام تصمیم‌گیری کشور» منوط کرده است. محمدرضا تاجیک اما در کتاب «تجربه بازی سیاسی در میان ایرانیان» می‌نویسد: «بازیگران و رقابت‌پیشگان عرصه سیاست ایران، نه‌چندان طالب قاعده‌مندکردن رفتار و کردار خود، نه راغب تعریف «جغرافیای مشترک بازی سیاسی»، «خطوط قرمز»، «خطوط نارنجی» و نه پذیرای «به رسمیت» شناختن یکدیگرند». با این مقدمه، می‌خواهم بحث را از اینجا شروع کنم که اصولاً آیا امکان توافق یا اجماع سیاسی در ایران وجود دارد؟ بعداً راجع به ارتباط اقتصاد و سیاست هم‌ صحبت خواهیم کرد.

<