شناسه خبر : 19637 لینک کوتاه
تاریخ انتشار:

آیا همکاری اقتصادی ایران و ایتالیا در دوره معاصر منجر به جذب سرمایه‌گذاری می‌شود؟

رومی‌ها در سرزمین پارس

نیم قرن پیش هنگامی‌که شاه ایران به ایتالیا رفت مسوولان این تمدن قدیمی، سازمانی را به محمدرضا پهلوی معرفی کردند که در آن بدون وجود قوانین و قواعد دست و پا‌گیر، دولت ایتالیا می‌توانست برخی صنایع بزرگ و کوچک این کشور را به وجود آورده یا از آن حمایت کند.

فریبا رسولی

نیم قرن پیش هنگامی‌که شاه ایران به ایتالیا رفت مسوولان این تمدن قدیمی، سازمانی را به محمدرضا پهلوی معرفی کردند که در آن بدون وجود قوانین و قواعد دست و پا‌گیر، دولت ایتالیا می‌توانست برخی صنایع بزرگ و کوچک این کشور را به وجود آورده یا از آن حمایت کند. دولتمردان آن روز رم، Industrial Renovation Institute را کـه مـخفف آن I.R.I بـود به رخ شاه کشیدند و توضیح دادند که چگونه از این طریق توانسته‌اند صنایع‌شان را گسترش دهند. همین بازدید کافی بود تا پهلوی دوم مسوولان وقت وزارت اقتصاد را بخواهد و الگوی ایتالیایی توسعه صنایع را برایشان توضیح دهد. در همان جلسه وزارت اقتصاد وقت را که شامل چهار وزارتخانه صنایع، معادن، اقتصاد و بازرگانی بود مامور کرد تا راهی ایتالیا شوند و با الگوبرداری از «ایری»، سازمانی مشابه را در ایران به وجود آورند. این شد که در نهایت با اتود اولیه‌ای که ایتالیایی‌ها در اختیار ایران گذاشتند سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران (ایدرو) به وجود آمد و ماموریت یافت تا در عصر جدید صنایع ایران را سر و سامان دهد. برخی تحلیلگران بر این باورند پیوند صنایع ایران و ایتالیا با توجه به الگوبرداری ایدرو از ایری از مقاربتی ریشه‌دار برخوردار است و صنایع کوچک و متوسط دو کشور به لحاظ ساختار تاسیس از یک نوع الگو بهره برده‌اند.
همکاری اقتصادی میان ایران و ایتالیا بعد از تاسیس ایدرو گسترش یافت و به آنجا رسید که ایتالیایی‌ها صنایع پایین‌دستی صنعت نفت خود را با ویژگی‌های نفت ایران طراحی کردند و بر این اساس یکی از مشتری‌های پر و پا قرص نفت ایران بودند. پس از انقلاب همکاری صنعتی میان این دو کشور در صنعت قطعه‌سازی، کیف و کفش، فولاد، سنگ و کاشی و سرامیک ادامه یافت به طوری که روش مدرن استخراج سنگ‌های تزیینی تماماً از ایتالیا الگو‌برداری شد و آنها با قرار دادن تجهیزات مربوط به برش سنگ از دل معادن کمک کردند تا این معادن از روش انفجار که باعث اتلاف منابع سنگی کشور می‌شد، دست بردارند و با بهره‌وری بسیار بالایی اقدام به استخراج این معادن کنند. حال در دور جدید همکاری‌های ایران و ایتالیا این توقع به وجود آمده تا فعالان اقتصادی این کشور که جزو تمدن‌های بزرگ دنیاست، به ایران صرفاً به عنوان بازاری مصرفی نگاه نکنند و به ازای واردات کالاهای خود به کشورمان به انتقال تکنولوژی و کالاهای واسطه‌ای و سرمایه‌ای بپردازند.
شاید با توجه به تغییر ساختار اقتصاد دو کشور ایری و ایدرو در شرایط کنونی نقش تعیین‌کننده‌ای برای توسعه صنایع نداشته باشند اما می‌توان با اتکا به اتاق‌های بازرگانی آنان و همکاری بخش خصوصی ایران و ایتالیا، شرکت‌هایی با مدل جوینت ونچر به وجود آورد تا بتوانند محصولاتی به تولید برسانند که در بازارهای جهانی قابل عرضه باشد. گذشته از توانایی صنایع کوچک و متوسط دو کشور و نقشی که ایتالیایی‌ها می‌توانند در ارتقای این صنایع انجام دهند، صنعت گردشگری اگر جدی گرفته شود، دو کشور می‌توانند کریدور تمدنی از پارس تا رم را طراحی کرده و گردشگران زیادی از دنیا را به سمت آثار تاریخی خود بکشانند و با بازسازی نمادهای تاریخی خود یونان را در نیمه راه همراه خود کرده و تاریخ پرفراز و نشیبشان را پیش روی کشورهای تازه‌تاسیس که ریشه در تاریخ ندارند، بگذارند. به نظر می‌رسد همکاری ایران و ایتالیا در پساتحریم اگر به سمت سرمایه‌گذاری‌های مشترک هدایت شود، پیوند صنعتی دو کشور بیش از گذشته محکم‌تر خواهد شد و در نهایت مصرف‌کنندگان بازار ایران و کشورهای منطقه می‌توانند از کالاهایی که ساخت مشترک دو کشور است، استفاده بهینه ببرند. اما با توجه به وضعیت نامناسب اقتصادی در اروپا پیمودن چنین راهی امکان‌پذیر است؟

دراین پرونده بخوانید ...

دیدگاه تان را بنویسید